●
نوشته بالا را خوندید؟ چه احساسی بهتون دست داد؟ چقدر ابلهند اونها که فکر میکنند دیگه امثال کوروش وجود ندارند. "مگه اکبر محمدی را ندیدند"
راستش دیگه نمیخواستم بنویسم. برای من وبلاگ جایی بود برای بیان افکارم وارضای حس وطن پرستیم ولی همین هاست که داره روز به روز خسته تر و نومیدترم میکنه. اول تابستون که امتحانام تموم شد تصمیم گرفتم که تابستون را به بی خیالی بگذرونم. یه مهمونی و بزن - برقص پایان خوبی برای امتحانات و شروع خوبتری برای تابستونی بود که بنا داشت فقط خوش بگذره اونم در بی خبری کامل.تو تابستون یکی یکی پیشنهاد خوندن کتابهای جدید را رد میکردم و بی صبرانه برای مسافرت شمالی که قرار بود بریم نقشه میکشیدم. واحد تابستونی هم داشتم که درسهای ساده برداشته بودم تا ضد حال نباشند. ولی دریغا که قضیه به همین راحتیها نبود.جو یکی از کلاسها من را مجبور به تحقیق درباره مدرنیته کرد و دوران طلایی مشروطیت و مدرنیته را جلوی چشمام آورد تا در تمام این مدت حسرت روزهایی را بخورم که داشتیم و امروز حتی نمیدونیم که داشتیم. خواندن کتاب سفر به ولایت عزراییل جلال آل احمد بود که ضمن روشن کردن بسیاری از حقایق شخصیت انسانهای اون دوران را برام عزیز میکرد. وقتی میدیدم که جلال کسی بود که در دوران بسیار دور نقش ماهواره را برای مردم ایران بازی میکرد و پیشرفتهای خارج را تو سر شاه و مردم میکوبید تا به خودشون بیان ناخودآگاه یاد اون جمله می افتادم که اگر هر کس روزی ده دقیقه برای کشور و مردمش کار کنه اون کشور گلستون میشه و احساس مسئولیت سراسر وجودم را فرا میگرفت. بعد از اتمام تحقیق بود که رفتیم شمال و من همش به این فکر میکردم که در کشوری که فقط یک عده میدانند و میخوانند و احساس مسئولیت میکنند نباید توقعی جز لبخند سایرین نسبت به حرفهای قلمبه سلمبه (!) داشت. کار ما فقط شده خوندن و دونستن. صبح که پا میشم قبل از خوردن صبحانه اول روزنامه میخونم که توش بجز دروغهای جهت دار و دلسرد کننده چیزی ننوشته. بعدش اینترنت و وبلاگها که خیلیهاشون شایسته نام کتابند بعد هم اخبار تلویزیون و رادیو بعد از ظهر هم بعد از یه گردش کوتاه تو شهری که تفریحگاه نداره میایم خونه و سرم را میکنم تو کتاب و این تمام یک روز تعطیل تابستونی من را تشکیل میده. از شمال که برگشتم هنوز سرمست آب و هوای رویایی شمال ایران عزیزم بودم که خبر کشته شدن اکبر محمدی غم دنیا را به سینم کوبید. اکبر مرد! شهید شد! به نظر من انسانها سه دسته اند. یکی اونها که نمیدونند و نمیخوان بدونند آزادی چیه .دوم کسانی که برای رسیدن به آزادی فقط چند صد کیلومتر را طی میکنند و سوم کسانی که روزها و روزها در انتظار آزادی میمونند. اکبر محمدی اگه فقط هزار کیلومتر یه چیزی حدود یک ساعت و نیم با هواپیما را طی میکرد میتونست به تموم آزادیهای مورد نظرش که هرشب کنج زندان خوابش را میدید برسه. آزادی بشر - آزادی زن - آزادی پوشش - آزادی بیان - آزادی مطبوعات و هزاران آزادی ممنوعه دیگه که براش با گرسنه بودن میجنگید. تازه بهش پناهندگی سیاسی هم میدادند و تموم عمرش را میتونست مفت مفت بخوره و لذت ببره مثل کسانی که رفتند و دارن لذت میبرن و تازه ادعای مالکیت ایران را هم دارن! ولی موند. کنج زندون هم موند . نه اینکه نمیتونست بره چراکه یه اعتراف تلویزیونی که بعدا میشه تکذیبش کرد براش خرجی نداشت ولی نرفت "چون آزادی را برای خودش نمیخواست بلکه برای من و تو میخواست" برای ترکهایی که دشمن خوندنش - برای کردهایی که خواب هموطن شدن با کردهای اونور سوریه را میبینند - برای عربهایی که دختراشون را وحشیانه ختنه میکنند و برای بلوچهایی که تفنگشون از دخترشون عزیزتره و برای فارسهایی که عیش را با نوش سرمیکشن! و در یک کلام برای ایرانیانی که اگه نمیگن روحش شاد لا اقل نباید به آرزوش که ایرانی آزاد و آباد و یکپارچست و مردمی متحد و هموطن دوست داره بخندند. من بازم میخوام بنویسم. اگرچه به هزار کیلومتر اونورتر که میگن آزادی از اونجا شروع میشه و قبل از اینجا ته میکشه فکر میکنم ولی دلم میخواد که ایران همچنان کوروش و مصدق و امیرکبیر و ستارخان و باقرخان و جلال آل احمد و فروهر و پوینده و مختاری و اکبر محمدی داشته باشه. کاشکی برسه اون روزی که همه مسئولانه در برابر کشورمون و مردم کشورمون عمل کنیم و آزادی را اول برای دیگری بخوایم بعد برای خودمون. یعنی اونروز میرسه؟؟ هنوز صدای اکبر میاد که میگه دست من و تو باید این پرده ها را ...

□ نوشته شده در ساعت 3:04 PM توسط دانشجو